...اندک مجال درنگی بود , دگر نیست

نويسنده: محمد پورصادقی

نوشته شده در: چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1388 و ساعت 10:12

با سلام.

خرسندم...خرسندم از اینکه این یازده ماه و اندی فرصتی گشت برای دوستی ، برای با هم بودن ، برای ایجاد مجدد زندگی مجازی و برای خدمت به فرهنگ . باز هم خرسندم از اینکه توانستم محیطی را به حرکت به سوی برنامه مندی وادار کنم و هدف مندی یک حرکت خود به خودی شد زمانی که به همراه یاران و همراهانی مشتاق و مصلحت اندیش ، روی شیفتی قرار گرفتیم به سوی نوآوری.

نوآوری هدف محوری بود. هدفی که در سایه آن دستاورهای بسیار دیگری هم نصیب ما شد.

دوستی بین اعضای جامعه مجازی ، ایجاد محیطی پاک و آرام در محدوده ی حساس کودک و نوجوان ،  ایجاد خلاقیت های بی بدیل ، رسیدن به هدف مشخص و حمایت از هنرمندان کوچک ، پاسخگویی و بروزرسانی اطلاعات موجود ، صحه گذاشتن بر روابط پاک هنری ، ایجاد پویایی و نشاط در سطح فراگیر ، ایجاد روحیه همکاری و تعاون و....

مهر تائید نوشته های من گفته ها ، فعالیت ها و اعمال صورت گرفته موجود است که البته اینها نه تنها توسط بنده بلکه توسط گروه های مشخص دیگری هم پیگیری میشد. فعالیت های خودجوش و خود اتکا دوستان عزیز حسن خالقی کیا، سروش بیات پور، وحید٬سحر وسهیل،سعید جعفری، عباس کریمی،مجتبی گروسی، علی وزینی، پیام خدا بنده لو و سایر عزیزان دیگر که این ذهن خسته یارای یادآوری اسامی مبارکشان را ندارد، باعث پیشرفت سرعت نیل به این دستاوردها شد.

بنده حقیر هم به عنوان عضو کوچک و قابل چشم پوشی این جامعه بیست و دو میلیونی سهمی در اثبات این هدف و دستاوردها داشته ام که البته تمامی این ناچیز را مدیون دوستان مهربانی همچون آقای وزینی ، آقای بیات پور ، خانم تقوا و دوستانی که با نظرات ارزشمند و گرانبهایشان یاریگر من شدند، هستم.

ایفای نقش سیاهی لشکر اگر حمل بر خود زنی نباشد کاری بود که بدون محول شدن آن توسط بنده محقق شد.

رسیدن به خشنودی عظمی زمانی است که بدانم کارهای نابجا و ابتر بنده اسباب ناراحتی شما دوستان در این مدت نگشته است.

اینک هم که در حال گذر از ثانیه های حساس این برهه از نوجوانی هستم دوستدار محیطی آرام و بدور از تنش و هیاهو و خواستار استحکام روابط دوستانه هستم. دریغا که در این سایه روشن روزهای پیش رو رسیدن به این تمایلات رو دور از ذهن می بینم.

گفتم و نوشتم از رفاقت، شنیدم و خواندم از محبت، باشد که بنویسند و بخوانید و بگویید و بشنوند از احترام و صداقت و مهربانی.

اندک مجالی بود در محضر مبارک شما دوستان گرامی حضور داشتم که آن هم به خودنمایی بچه گانه سپری شد. امید است عذر تقصیر بنده را پذیرا باشید.

تا آینده ای پر از امید ، در سایه برکات حضرت موعود (عج) مراقب دوستی ها و مهربانی هایتان باشید.

محمد پورصادقی ، 26/1/88

التماس دعا و خدانگهدار...

|+|